तिमिलाई रुवाएर हांसु कसरि

तिमि बिस्वास गर वा नगर,
तिम्रा आंसु पुछिदिन्छु म।
तिमि स्विकार गर वा नगर,
तिम्रा दुखमा साथ दिने कसम खान्छु म।

तिमिलाई रुवाएर हांसु कसरि?
बरु आफ्नो खुशि तिमिलाई दिन्छु म ।
तिमिलाई चोट् दिउं कसरि?
बरु आफु कांडाबिच बांचिदिन्छु म ।

मेरा सारा खुशिहरु,
तिम्रै लागि उपहार दिन्छु म ।
तिमि जाउ जंहा,
छांया बनेर साथ दिन्छु म ।

मेरो चाहना केबल,
तिमि हांसिदिए पुग्छ ।
मलाई माया गर भन्दिन म,
केबल मेरो माया सांचिदिए पुग्छ ।

पात बनेर झर्यो जिन्दगि

फूल बनेर फुल्नु थियो,
पात बनेर किन झर्यो जिन्दगि?
ज्योति बनेर चम्कनु थियो,
रात बनेर किन मर्यो जिन्दगि?

अधर भरि मुस्कारुनु थियो,
आंसु बनेर किन झर्यो जिन्दगि?
तारा बनेर चम्कनु थियो,
उल्का बनेर किन मर्यो जिन्दगि?

नदि बनेर बग्नु थियो,
खहरे बनेर किन सुक्यो जिन्दगि?
सागर बनेर फैलनु थियो,
ताल बनेर किन रुक्यो जिन्दगि?

लामो यात्रा हिड्नु थियो,
आस बोकेर किन थाक्यो जिन्दगि?
भाग्य आफ्नो कोर्नु बांकि नै थियो,
उकुच बनेर किन पाक्यो जिन्दगि?

नचिनेकै भए बेश हुन्थ्यो बरु

देउता सम्झिएर मैले ढुङ्गालाई पुजिरहें,
न जानें आफैले ढुङ्गा बोल्दैन भनेर ।
फूल ठानेर मैले उन्यूलाई सजाई राखें ,
न बुझें कहिल्यै उन्यू फुल्दैन भनेर ।

भुल गरिन जस्तो लाग्थ्यो कहिल्यै,
तर भुल गरेछु ,तिमिलाई आफ्नो ठानेर ।
बैरि धेरै बनाएछु थाहै नपाई,
तिम्रो दिलको महलमा डेरा बनाएर ।

नचिनेकै भए बेश हुन्थ्यो बरु,
नजाने गाँउको बाटो सोध्ने नै थिईन ।
नबुझेकै भए केहि हुन्थ्यो बरु ,
आशाको दियो बाल्ने नै थिईन ।

मृग तृष्णा भैइदियौ तिमि,
आफैसङ्ग भएर पनि चिन्न सकिन।
रातको जून भैइदियौ तिमि,
शिरमाथि भएर पनि टिप्न सकिन ।

नदिको किनार भयौ तिमि,
सङ्गै भएर पनि भेट्न सकिन ।
सागरको पानी भयौ तिमि,
साथै भएर पनि प्यास मेट्न सकिन ।

तिमिबाट भागुं कसरि म?

तिमिलाई चाहनेहरुको भिडमा,
आफ्नो परिचय खोंजु कसरि म?
हार मानेर आफनै बिवशतासङ्ग,
बिचमै मोडिउं कसरि म?


झरेको पात जस्तै भयो जिन्दगि,
हावाले उडाई लगिदिन्छ कि कतै?
नदि किनारको बालुवा जस्तै भयो मन,
भेलसङ्गै बगिदिन्छ कि कतै?


आफन्तहरुकै भिडमा हराएर,
आफ्नो अस्तित्व खोजुं कसरि म?
अनिस्चितताको भुमरिमा रुमल्लिएर,
रोजुं तिमिलाई कसरि म?


मन भरि सवालहरु छन्,
जवाफ् तिमिसङ्ग मागुं कसरि म?
हार मानेर आफनै बिवशतासङ्ग,
तिमिबाट भागुं कसरि म?

मुटुभित्रै घाउ लाग्यो

तिमिलाई साथ दिंदा ,
आफू एक्लो बन्दै गएं ।
तिमिलाई ताप दिंदा,
आफू भित्रै जल्दै गएं ।

लोकलाज पन्छाएर,
तिम्रो हाथ थामिदिएं ।
नफुस्कने डोरि लिई,
आफ्नै मुटु बांधिदिएं ।

मुटुभित्रै घाउ लाग्यो,
सुम्सुम्याउनै डर लाग्यो ।
दोबाटोमा एक्लै भएं,
आउ भन्नै कर लाग्यो ।

नलेखिएको कथा एउटा,
अब लेख्नै कर लाग्यो ।
नगांसिएको साइनो बिच,
जिउनु बरु भर लाग्यो ।

साथ छुट्ने डर लाग्यो

बिच बाटोमा साथ माग्यौ,
सङ्गै हिड्न कर लाग्यो ।
जिन्दगिको लामो यात्रा,
साथ दिन डर लाग्यो ।।


हिड्दैं जांदा दोबाटोमा,
साथ छुट्ने डर लाग्यो ।
असमन्ज्यस्तामै पुकार गर्यौ,
हात थाम्नै कर लाग्यो ।।


नजर भरी चाहना थिए,
हुन्छ भन्नै कर लाग्यो ।
अधर तिम्रा प्यास थिए,
तर चुम्न डर लाग्यो ।।

बिबसताको भारि यो?
बोक्न किन कर लाग्यो?
बेअर्थको साइनो सम्झि,
छोड्न पनि डर लाग्यो ।।

मनको बगैचामा सार मलाई

हृदयमा बास माग्यौ,
बस भन्नै कर लाग्यो ।
बिगतका पल ति सम्झिएर,
आफै सङ्ग डर लाग्यो ।।


दिलमा मलाई राख तिमि,
मेरा खुशि तिम्रै लागि दाइजो भयो भन्यौ ।
मनको बगैचामा सार मलाई,
तिम्रै लागि जुनि भरि फुलिदिन्छु भन्यौ ।।


झरेका पात जस्तै सपनामा टेकेर,
अन्जान यात्रामा हिडिदिएं मैले।
डांडाको बताससरि उडेको मनलाई,
तिम्रै अङ्गालोको गाँठोमा बांधिदिएं मैले ।।


तर आज भन्नु पर्छ नदेउ मलाई हांसो र खुशिहरु?
आंसु पिएर नै मैले जिउनु पर्छ भने ।
बिपनाको उमङ्ग होइन मलाई ,
सपनाको सहारामै पिडाको प्याला पिउनु पर्छ भने ।।


यादको सहारामा जिउनु नै किन?
खाटो बसेको घाउ फेरि वल्झिदिन्छ भने ।
बैसाखिको सहारामा हिड्नु नै किन?
टेकि हिड्ने धरति नै पाइला पाइलामा भसिन्छ भने।।